1. اگر با اين شمشيرم بر بينى مومن زنم كه با من دشمن شود ، دشمن نشود و اگر همه جهان را به كام منافق ريزم كه با من دوست گردد ، دوست نگردد. و اين ، از آن روست كه حكم خداى بر زبان پيامبر امّى (صلى الله عليه و آله) گذشت كه فرمود : يا على ، مومن تو را دشمن نشود و منافق دوست نگردد. (نهج البلاغه ، حکمت 42)
2. حكمت را در هر جا كه باشد فراگير كه گاه در سينه منافق باشد و در آنجا
آرام نگيرد تا بيرون آيد و با همانندان خود در سينه مومن جاى گيرد.
(نهج البلاغه ، حکمت 76)
3. حكمت گمشده مؤمن است. پس حكمت را فراگير ، هر چند، از زبان منافقان باشد. (نهج البلاغه ، حکمت 77)