امام علی علیه السلام

1. حماقت ، غريبى و بيگانگى است. (يعنى‏ سبب غربت شخص احمق مى ‏شود) (غررالحکم ، باب حماقت)

2. حماقت ، زيانبارترين همراهان است. (غررالحکم ، باب حماقت)

3. حماقت ، از ميوه‏ هاى جهل و نادانى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

4. حماقت ، بدبختى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

5. حماقت ، فضولى (دخالت هاى بيجا در كار ديگران و سخنان نابجا) به بار آرد. (غررالحکم ، باب حماقت)

6. حماقت ، بدترين بيمارى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

7. حماقت (و آدم احمق) در وطن نيز در غربت است. (زيرا رفتار احمق چنان است كه همه از او تنفّر دارند) (غررالحکم ، باب حماقت)

8. آدم احمق به خوار شدن نيز نيكو نگردد. (غررالحکم ، باب حماقت)

9. آدم احمق در شهر خود نيز غريب و ميان عزيزان نيز خوار است. (غررالحکم ، باب حماقت)

10. از آدم احمق بپرهيز كه مدارا كردن تو را به رنج اندازد و موافقت و همراهى با او تو را به هلاكت دچار سازد ، مخالفت با او تو را بيازارد ، همراهى و مصاحبتش براى تو وبال و عذابى به بار آورد. (غررالحکم ، باب حماقت)

11. بپرهيز از دوستى با احمق كه به نظر خودش مى ‏خواهد به تو سودى برساند ولى زيان مى ‏زند و تو را ناراحت مى‏ كند و خودش مى ‏پندارد كه خوشحال و شادمانت كرده است. (غررالحکم ، باب حماقت)

12. بپرهيز از دوستى با احمق ، زيرا او مى ‏خواهد به تو سود رساند ولى زيانت مى ‏زند. (غررالحکم ، باب حماقت)

13. حماقت ، دردى است بى ‏درمان و بيمارى است درمان نشدنى. (غررالحکم ، باب حماقت)

14. آدم احمق به خوار شدن نيز نيكو نگردد ، و از نقصان و زيان نيز جدا نشود. (غررالحکم ، باب حماقت)

15. حماقت ، زيانبارترين چيز است. (غررالحکم ، باب حماقت)

16. فقيرترين فقرها حماقت است. (غررالحکم ، باب حماقت)

17. احمق ‏ترين مردم كسى است كه گمان دارد عاقل ‏ترين مردم است. (غررالحکم ، باب حماقت)

18. احمق ‏ترين مردم كسى است كه كار پستى را براى ديگران زشت بداند ولى خود بدان دچار باشد. (غررالحکم ، باب حماقت)

19. احمق ‏ترين مردم كسى است كه از كار نيك جلوگيرى مى ‏كند و مى‏ خواهد كه او را سپاس گويند و كار بد مى ‏كند و انتظار پاداش نيكو دارد.
(غررالحکم ، باب حماقت)

20. حماقت ، بد دردى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

21. دورى احمق بهتر از نزديكى او است و سكوتش بهتر از سخن گفتن است. (غررالحکم ، باب حماقت)

22. حماقت و بى‏ خردى مرد شناخته شود به‏ اين كه در حال فراخى زندگى و نعمت سرمست گردد و در حال رنج و محنت سخت به خوارى و ذلّت افتد.
(و دست نياز پيش ديگران برد) (غررالحکم ، باب حماقت)

23. حماقت مرد در سه چيز شناخته شود : در سخن گفتنش در جايى كه به كار او نيايد (و به او مربوط نيست) و پاسخ دادنش از چيزى كه از او نپرسيده ‏اند و بى ‏باكى و تهوّر او در كارها. (غررالحکم ، باب حماقت)

24. دوست احمق (پيوسته) در رنج است. (غررالحکم ، باب حماقت)

25. ارتكاب چيزهايى كه موجب نابودى است ، سر فصل حماقت و بى ‏عقلى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

26. نيازمندى و فقر حماقت را ، ثروت و مال بر طرف نكند. (غررالحکم ، باب حماقت)

27. هر بيچارگى و هر فقرى را مى ‏شود بست و برطرف كرد ، جز بيچارگى و فقر حماقت و نادانى را. (غررالحکم ، باب حماقت)

28. بريدن و فاصله گرفتن از احمق دور انديشى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

29. عشوه‏ گرى و فخر بى‏ جهت ، و لاف زدن بدون داشتن شرف و كمال از نشانه‏ هاى حماقت است. (غررالحکم ، باب حماقت)

30. از كمال حماقت تكبر در حال ندارى و فقر است. (غررالحکم ، باب حماقت)

31. از نشانه‏ هاى احمق تلوّن زياد او در كارها است. (غررالحکم ، باب حماقت)

32. مدارا كردن با احمق از سخت ‏ترين رنج ها است. (غررالحکم ، باب حماقت)

33. دوستى كردن با احمق همچون درخت آتشى است كه هر قسمتى از آن قسمت ديگر را مى ‏خورد. (غررالحکم ، باب حماقت)

34. دوستى با مردمان احمق از بين مى ‏رود همان گونه كه سراب از بين مى ‏رود و بر طرف شود همان گونه كه مه (و ابرهاى نازك روى زمين) بر طرف گردد.
(غررالحکم ، باب حماقت)

36. احمق را تعظيم نكن اگر چه (در نظر مردمان) بزرگ باشد. (غررالحکم ، باب حماقت)

37. با حماقت هيچ مطلبى دريافت نشود. (غررالحکم ، باب حماقت)

38. باز نگردان (و انكار نكن) از مردم هر چه را براى تو باز گو كردند (و نقل كردند) كه همين براى حماقت تو كافى است. (غررالحکم ، باب حماقت)

39. ندارى و فقرى سخت ‏تر از حماقت نيست. (غررالحکم ، باب حماقت)

40. هيچ دردى دردناك ‏تر از حماقت نيست. (غررالحکم ، باب حماقت)

41. سبك نشمارد علم و اهل علم را مگر احمق و نادان. (غررالحکم ، باب حماقت)

42. سزاوار خوارى است كسى كه دوستى احمقان را غنيمت داند. (غررالحکم ، باب حماقت)

43. از حماقت است خراميدن و فخر كردن در برابر سلطان. (غررالحکم ، باب حماقت)