امام علی (ع) : خوشبخت كسى است كه از ديگران موعظه بپذيرد و بدبخت كسى است كه فريفته هوس و نخوت خويش گردد.1. حيا و شرم ، زيباست. (غررالحکم ، باب حیا)
2. حيا ، باز دارنده است. (غررالحکم ، باب حیا)
3. حيا ، مانع روزى شود. (غررالحکم ، باب حیا)
4. حيا ، كليد هر خيرى است. (غررالحکم ، باب حیا)
5. پر رويى و بى شرمى سر آغاز بدى و شرّ است. (غررالحکم ، باب حیا)
6. حيا و شرم با محروميت (ظاهرى) همراه است. (غررالحکم ، باب حیا)
8. شرم و حيا خوى پسنديده اى است. (غررالحکم ، باب حیا)
9. شرم و حيا خوى زيبايى است. (غررالحکم ، باب حیا)
12. شرم تمامى بزرگوارى و بهترين خصلت هاست. (غررالحکم ، باب حیا)
13. شرم ، انسان را از كار زشت باز دارد. (غررالحکم ، باب حیا)
14. شرم ، از خداوند بسيارى از خطاها را محو كند. (غررالحکم ، باب حیا)
16. سخاوت و حيا برترين خصلت ها هستند. (غررالحکم ، باب حیا)
17. شرم از خداى سبحان انسان را از عذاب دوزخ نگه دارد. (غررالحکم ، باب حیا)
21. به راستى كه حيا و عفت از خلق و خو هاى ايمان است و به راستى اين هر دو ، خصلت آزادگان و خوى نيكان است. (غررالحکم ، باب حیا)
23. برترين شرم ها شرم از خداى سبحان است. (غررالحکم ، باب حیا)
25. بهترين شرم ها شرم از خويش است. (غررالحکم ، باب حیا)
26. بد چهره اى است پر رويى. (غررالحکم ، باب حیا)
28. ميوه حيا ، پاكدامنى است. (غررالحکم ، باب حیا)
29. شرم انسان از خويش ميوه ايمان است. (غررالحکم ، باب حیا)
30. اساس هر بدى پر رويى است. (غررالحکم ، باب حیا)
31. سبب پاكدامنى شرم و حيا است. (غررالحکم ، باب حیا)
32. بدترين اشرار كسى است كه از مردم شرم ندارد و از خداى سبحان نمى ترسد. (غررالحکم ، باب حیا)
33. بر تو باد به حيا و شرم كه سر آغاز نجابت و بزرگوارى است. (غررالحکم ، باب حیا)
34. به اندازه شرم و حياست پاكدامنى. (غررالحکم ، باب حیا)
35. نهايت شرم آن است كه انسان از خود شرم كند. (غررالحکم ، باب حیا)
36. شرم بسيار مرد ، نشانه و دليل ايمان او است. (غررالحکم ، باب حیا)
37. حيا و شرم با محروميت همراه است. (غررالحکم ، باب حیا)
38. كسى كه شرم كند محروم است. (غررالحکم ، باب حیا)
39. كسى كه شرمش كم باشد پارسايى اش كم است. (غررالحکم ، باب حیا)
40. كسى كه شرم ندارد خيرى در او نيست. (غررالحکم ، باب حیا)
41. كسى كه شرم جامه او را بپوشاند عيب او از مردم پنهان ماند. (غررالحکم ، باب حیا)
43. كسى كه گفتارش با شرم و حياء همراه باشد تباهى و نابودى در كار خود ندارد. (غررالحکم ، باب حیا)
45. كسى كه از روى مردم پروا و پرهيز نداشته باشد از خداى سبحان پروايى ندارد. (غررالحکم ، باب حیا)
46. كسى كه از مردم شرم نكند از خداى سبحان نيز شرم نكند. (غررالحکم ، باب حیا)
48. از كمال مردانگى است كه از خود شرم كنى. (غررالحکم ، باب حیا)
49. چه همراه خوبى است براى سخاوت، حيا و شرم. (غررالحکم ، باب حیا)
50. چه همراه خوبى است براى ايمان ، حيا و شرم. (غررالحکم ، باب حیا)
51. پررويى مرد (او را نزد مردمان) عيبناك كند. (غررالحکم ، باب حیا)
53. خصلتى ، همچون شرم و حيا نيست. (غررالحکم ، باب حیا)
54. ايمانى ، همچون سخاوت و شرم نيست. (غررالحکم ، باب حیا)
55. براى مؤمن شايسته است كه از خدا شرم كند هر گاه انديشه اى مستمرّ در غير فرمانبردارى خدا او را فرا گيرد. (غررالحکم ، باب حیا)