2. هرگز دو دعوت اختلاف نكردند، مگر آن كه يكى از آن دو گمراهى باشد. (همان ، ج 6، ص 77)
3. از تـفرقه و اختلاف بپرهيزيد، زيرا كسى كه از مردم كناره گرفت و تنها گشت ، از آن شيطان خواهد بود. (نهج البلاغه ، خ 127، ص 392)
4. اى مردم ... از اختلاف و پراكندگى به درآييد و تاج تفاخر و برترى جويى را از سر بنهيد. (همان ، خ 5، ص 57)
5. شـگـفـتـا! چـرا تـعـجـب نـكـنـم ؟ از خـطـا و اشـتـبـاه ايـن گـروه هـاى پـراكـنـده بـا ايـن دلايـل مـخـتـلفـى كـه بـر مـذهـب خـود دارنـد؛ نـه گـام بـه جـاى گـام پـيغمبرى مى نهند و نه از عمل وصى پيغمبرى پيروى مى كنند. (نهج البلاغه ، خ 87، ص 219)