امام علی (علیه السلام)

1. اندوه ، بدن را ويران كند. (غررالحکم ، باب حزن و اندوه)

2. اندوه ها ، بيمارى دلهاست. (غررالحکم ، باب حزن و اندوه)

3. اندوه و بى ‏تابى ، چيز از دست رفته را باز نگردانند. (غررالحکم ، باب حزن و اندوه)

4. هر گاه چيزى از دنيا از دستت رفت غمگين مشو و هر گاه به كسى احسان كردى منّت مگذار. (غررالحکم ، باب حزن و اندوه)

5. بسا اندوهگينى كه اندوهش او را به شادمانى هميشگى در آورد (مانند كسى كه اندوهش براى آخرتش باشد و به دنبال آن عمل كند).
(غررالحکم ، باب حزن و اندوه)

6. كسى كه اندوهش در دنيا براى خويشتن طولانى باشد خداى تعالى ديده‏ اش را در قيامت روشن كرده و در سراى ماندنى (بهشت) او را در آورد. (غررالحکم ، باب حزن و اندوه)

7. اندوه (براى آخرت)، شعار مردمان با ايمان است. (غررالحکم ، باب حزن و اندوه)