امام علی (ع) : سپيده دم شنبه و پنجشنبه بركت است.امام علی (ع) : سپيده دم شنبه و پنجشنبه بركت است.1. بپرداز امانت را هر گاه امانتى نزد تو نهادند، و اگر امانتى به كسى دادى او را متّهم مكن، كه به راستى ايمان ندارد كسى كه امانت ندارد. (غررالحکم ، باب امانت)
2. هر گاه امانتى به تو سپردند آن را باز ده، و خيانت مكن با كسى كه به تو خيانت كند. (غررالحکم ، باب امانت)
3. امانتدارى و وفا، درستى و صداقت كردار است، و دروغ و افتراء (تهمت) خيانت گفتار. (غررالحکم ، باب امانت)
4. ايمان ندارد كسى كه امانتدار نيست. (غررالحکم ، باب امانت)
5. كسى كه به امانت دارى عمل كند ديانت خود را كامل كرده است. (غررالحکم ، باب امانت)
6. كسى كه در امانتدارى سهل انگارى كند به خيانت در افتد. (غررالحکم ، باب امانت)
7. بايد كه پارسايى و ورع تو صادق و درست باشد، و پرهيز و احتياط تو سخت گردد، و نيّت و آهنگ قلبى تو در باره امانت دارى و سوگند، پاك و خالص باشد. (غررالحکم ، باب امانت)
8. هر چيزى (و هر خبرى) كه نشر (و انتشار) آن خوب نيست، آن امانت است اگر چه كتمان آن را نخواسته باشند. (غررالحکم ، باب امانت)
9. بر تو باد به امانت كه آن برترين ديانت است. (غررالحکم ، باب امانت)
10. خوب امانتدارى سر فصل اعتقادات انسان است. (غررالحکم ، باب امانت)
11. بدترين مردم كسى است كه عقيده اى به امانتدارى ندارد، و از خيانت پرهيز و پروايى ندارد. (غررالحکم ، باب امانت)
12. اساس اسلام امانتدارى است. (غررالحکم ، باب امانت)
13. هر گاه خداوند بنده اى را دوست بدارد امانتدارى را محبوب او گرداند. (غررالحکم ، باب امانت)
14. هر گاه امانت (در كسى) قوى شد راستگويى در او زياد گردد. (غررالحکم ، باب امانت)
15. امانت (انسان را) به راستى مى كشاند. (غررالحکم ، باب امانت)
16. امانتدارى فضيلتى است براى كسى كه آن را بپردازد. (غررالحکم ، باب امانت)
17. امانت دارى رستگارى و سعادتى است براى آن كس كه رعايت كند. (غررالحکم ، باب امانت)
18. امانت، نگهدارى است (يعنى نگهدارى اموال و اسرار مردم) (غررالحکم ، باب امانت)
19. امانتدارى ايمان و خوشرويى و گشاده رويى، احسان است. (غررالحکم ، باب امانت)
20. برترين ايمانها امانتدارى است. (غررالحکم ، باب امانت)
21. اساس ايمان امانتدارى است. (غررالحکم ، باب امانت)
22. كسى كه امانت ندارد، ايمان ندارد. (غررالحکم ، باب امانت)
23. كسى كه درون و آشكارش يكسان باشد، و عمل او با گفتارش موافقت داشته باشد، او است كسى كه امانت الهى را پرداخته و عدالتش محقق و ثابت گشته است. (غررالحکم ، باب امانت)