امام باقر (ع) : از بی حالی بپرهیز ، زیرا کلید هر زشتی است و دین و دنیای انسان را تباه می کند.امام باقر (ع) : از بی حالی بپرهیز ، زیرا کلید هر زشتی است و دین و دنیای انسان را تباه می کند.2. خدا بنده ای را پست نمی شمارد مگر آنکه علم و ادب را از او فرو گذارد. (نهج الفصاحه ، ح 2568)
3. هیچ پدری مالی بهتر از ادب نیک،به فرزند خود نداده است. (نهج الفصاحه ، ح2613)4. خدا بنده ای را پست نشمارد مگر علم و ادب را از او باز دارد. (نهج الفصاحه ، ح2613)
5. هر که ادب ندارد عقل ندارد. (نهج الفصاحه ، ح 3061)
6. بیماری تازیانه خدا در زمین است , که به وسیله آن بندگان خویش را ادب می کند. (نهج الفصاحه ، ح 3101)
7. مردم چون معدن ها گونه گونه اند و نژاد در کسان نافذ است و تربیت بد چون نژاد است. (نهج الفصاحه ، ح 3146)
1. ميراثى ماندگارتر و سودمندتر از ادب نيست. (نهج البلاغه ، ح 109، ص 1139)
2. ادب برترين حسب انسان است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
3. ادبها جامه هايى تازه و نو است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
4. ادب بهترين خوى و خصلت است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
5. ادب (هر كس) صورتى (و نمودى) از عقل او است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
6. ادب كمال مرد است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
7. ادب يكى از دو حسب انسان است. (يعنى ادب در برابر ساير حسبها به حساب آيد) (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
8. ادب در انسان همچون درختى است كه ريشه اش عقل و خرد است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
9. برترين عقلها، ادب است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
10. شريفترين حسبها، ادب نيكو است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
11. برترين شرفها، ادب است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
12. به راستى كه نياز خردمندان به ادب همانند نياز كشت و زراعت است به باران. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
13. به راستى كه مردمان به ادب شايسته، نيازمندترند از نياز به طلا و نقره. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
14. بهترين ادبها آن است كه از خويش آغاز كنى. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
15. گرامى ترين حسبها، ادب نيكو است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
16. بهترين ادبها آن است كه انسان حدّ و اندازه خود را بداند و در همان حدّ بماند و از اندازه خود تجاوز نكند. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
17. به راستى كه شما به كسب و به دست آوردن ادب از به دست آوردن طلا و نقره نيازمندتريد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
18. شرافت آدمى به عقل و ادب است نه به مال و حسب. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
19. زيركى ها به وسيله ادب تيز شود. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
20. بد نسب و نسبتى است بدى ادب. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
21. ادب كردن نفس خود را خود به عهده گيريد و از شيفتگى و كشش عادتها (ى
ناپسند) آن را باز گردانيد و باز داريد.
(غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
22. ميوه ادب، نيكويى خلق است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
23. سه خصلت است كه بر آنها چيزى فزونى نيابد: ادب نيكو، دورى گزيدن از
تهمت، خوددارى از انجام محرّمات الهى.
(غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
24. ادب نيكو، برترين نسبها و شريفترين وسيله هاست. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
25. ادب نيكو، زشتى نسب را بپوشاند. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
26. ادب نيكو، بهترين كمك كار و برترين همراه است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
27. بهترين چيزى كه پدران به پسران ارث مى دهند ادب است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
28. حسب و افتخار داشتن ادب، شريفتر از حسب و افتخار كردن به نسب (و پدران گذشته) است.
29. عقل خود را با ادب بيفروز همان گونه كه آتش با هيزم افروخته گردد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
30. وسيله تزكيه و پاكسازى اخلاق، ادب نيكو است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
31. صلاح عقل، ادب است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
32. جوينده ادب، دور انديشتر از جوينده طلا است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
33. طلب كردن ادب، زيبايى حسب است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
34. بر تو باد به ادب، كه آن زيور حسب است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
35. هر چيزى ادب (خاص) خود را دارد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
36. هر حسب و افتخارى پايان پذيرد مگر عقل و ادب. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
37. ادب اندك، بهتر است از نسب بسيار. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
38. هر چيزى نيازمند عقل است و عقل نياز به ادب دارد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
39. براى ادب كردن خويشتن، همان پرهيز كردن از آنچه را براى ديگران خوش ندارى تو را كافى است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
4. كسى كه ادبش كم شد بدي هايش بسيار است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
41. كسى كه حسبش او را بر زمين نشاند (و سبب كمال و فضيلت او نگردد) ادبش
او را برخيزاند (و به جايگاه عالى رساند)
(غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
42. كسى كه بى ادبى اش او را پس اندازد (و جايگاهى در مردم نداشته باشد) حسب سنگينش نمى تواند او را مقدّم (بر ديگران) دارد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
43. كسى كه پستى ادبش او را بر زمين اندازد، شرافت حسبش او را بلند نگرداند. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
44. كسى كه شيدا و شيفته ادب باشد بديهايش اندك شود. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
45. كسى كه ادبش بد باشد حسب او پست گردد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
46. هر كه ادب او بر عقلش افزون باشد (و بر عقل او ادب هم افزوده شود حكايت او در ميان مردم) همچون شبانى است در ميان گوسفندان بسيار. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
47. كسى كه بدون داشتن ادب در جستجوى خدمت پادشاه باشد، خود را از آرامش
و سلامت به رنج و سختى در افكنده است.
(غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
48. كسى كه برترين خصلتهايش ادب او نباشد، آسانترين حالات او رنج و هلاكت است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
49. كسى كه بر ادب خداى تعالى اصلاح نشود (و به دستورات الهى عمل نكند)
بر ادب خود (كه آن را ادب پندارد) اصلاح نگردد.
(غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
50. كسى كه شيفته ادب گردد خود را آراسته است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
51. براى عقل، ادب همدم خوبى است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
52. ادب نيكو، نسب خوبى است. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
53. حسبى چون ادب نيست. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
54. زيورى همچون ادب نيست. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
55. ميراثى چون ادب نيست. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
56. با بى ادبى شرافتى به جا نماند. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
57. هيچ زيورى مانند ادب نيست. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
58. شخص بد زبان ادب ندارد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
59. حسبى برتر از ادب نيست. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
60. كسى كه ادب ندارد عقل ندارد. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)
61. به آقايى نرسد كسى كه از ادب تهى است و به سوى بازى ميل كند. (غررالحکم و دررالکلم ، باب ادب)