رسول اکرم (ص) : امر به معروف و نهی از منکر نکند مگر کسی که سه خصلت در او باشد : در امر و نهی خود مدارا کند ، در امر و نهی خود میانه روی نماید و به آنچه امر و نهی می کند ، دانا باشد.رسول اکرم (ص) : امر به معروف و نهی از منکر نکند مگر کسی که سه خصلت در او باشد : در امر و نهی خود مدارا کند ، در امر و نهی خود میانه روی نماید و به آنچه امر و نهی می کند ، دانا باشد.1. دنياي خويش را اصلاح كنيد و براي آخرت خويش بكوشيد چنانكه گويي فردا خواهيد مرد. (نهج الفصاحه ، ح 319)
2. از خداوند چنان كه شايسته است شرم كنيد ، هر كه از خدا چنان كه بايد شرم كند سر و اعضاي آن را از گناه نگه دارد و شكم و متعلقات آن را از ناروا حفظ كند و مرگ و بلا را به خاطر داشته باشد و هر كه نعيم آن جهان را خواهد زينت اين جهان را ترك كند و هر كه چنين كند از خدا چنان كه بايد شرم كرده است. (نهج الفصاحه ، ح 274)
3. پشيمان تر از همه مردم در روز قيامت مردي است كه آخرت خود را به دنياي ديگري فروخته است. (نهج الفصاحه ، ح 589)
4. مي خواهي ترا از كسي كه از همه مردم بدتر است خبر دهم؟
آنكس كه تنها غذا خورد و به كسي چيزي ندهد و تنها سفر كند و بنده خويش را بزند.
مي خواهي تو را از كسي كه بدتر از اوست خبر دهم؟
آنكه از شرش بترسند و به خيرش اميد نداشته باشند.
مي خواهي ترا از كسي كه بدتر از اوست خبر دهم؟ كه آخرت خويش را به دنياي ديگري
بفروشد.
مي خواهي ترا از كسي كه بدتر از اوست خبر دهم؟
آنكه به وسيله دين از دنيا بهره مند مي شود. (نهج الفصاحه ، ح 464)
5. در روز رستاخيز عذاب دانشمندي كه خداوند او را از دانشش منتفع نكرده از همه مردم سخت تر است .(نهج الفصاحه ، ح 590)
6. بنده اگر در آخرت دل بسته باشد خداوند دارائي او را به قدر كفاف كند و ثروتش را در قلبش قرار دهد و پيوسته بي نياز باشد و اگر به دنيا دل بسته باشد خداوند دارائي او را فراوان كند و فقر را روبرويش قرار دهد و پيوسته فقير باشد. (نهج الفصاحه ، ح 652)
7. خداوند هر كس را كه به كار دنيا دانا و در كار آخرت نادان است را دشمن دارد. (نهج الفصاحه ، ح 796)
8. بدترین مردم در نظر خداوند روز رستاخیز بنده ایست که آخرت خود را برای دنیای دیگری از دست داده باشد. (نهج الفصاحه ، ح 915)
9. نیکی دنیا و آخرت با دانش همراه است و بدی دنیا و آخرت با نادانی قرین است. (نهج الفصاحه ، ح 1482)
10. بهترین شما کسی است که به دنیا بی رغبت تر و به آخرت راغب تر است. (نهج الفصاحه ، ح 1517)
2. مردم ! در روزهاى فناپذير ، براى روزگار جاودان ، توشه برگيريد.(نهج البلاغه ، خ 157، ص 462)
3. آخرت ، سراى رستگارى نيك بختان است.
4. بدان ! حسابرسى خداوند از حسابرسى مردم سخت تر است. (نهج البلاغه ، ن 40، ص 955)
5. امروز روز كار است و روز حساب نيست و فردا روز حساب است و روز كار نيست. (نهج البلاغه ، خ 42، ص 128)
6. بدترين توشه انسان براى معاد ، تجاوز به بندگان خداست. (همان ، ح 212، ص 1184)
7. خائنان در روز قيامت پرچمى دارند كه بدان شناخته مى شوند. (همان ، خ 191، ص 649)
8. كردار امروز مردم ، فردا پيش روى آنهاست. (همان ، ح 6، ص 1091)
9. كردارِ نيك ، كِشته اى براى آخرت است. (همان ، خ 23، ص 84)
10. خوشا به حال كسى كه به ياد معاد باشد و براى روز حساب ، كار كند و به
اندازه روزى خود قناعت نمايد و از خدا خشنود باشد.
(نهج البلاغه ، ح 41، ص 1108)
11. بندگان خدا! از روزى بترسيد كه عمل ها وارسى مى شود و اضطراب در آن زياد و كودكان پير مى شوند! (همان ، خ 156، ص 180)
12. هر كس دورى سفر (قيامت) را ياد كند آماده راه گردد. (همان ، ح 272، ص 1222)
13. خوشا به حال آنان كه نسبت به دنيا زهد مى ورزند و به آخرت گرايش دارند. (همان ، ح 101، ص 1133)
14. شـمـا انسان ها، بر فراهم كردن توشه سفر رهنمون شده ايد و فرمان كوچ يافته ايد و حركت را بـرانـگـيـخـتـه شـده ايـد، داسـتان شما داستان كاروان بار افكنده اى را ماند كه نمى داند چه زمانى فرمان حركت مى يابد. (نهج البلاغه ، خ 157، ص 462)
15. از جمله تباهكارى از دست دادن توشه و تباه ساختن آخرت است. (همان ، ن 31، ص 931)
16. گور خويش را به ياد آور، چرا كه بايد از آن بگذرى. (همان ، خ 152، ص 474)
17.سرگرمى تو به اصلاح روز واپسين خود، تو را از عذاب دوزخ رهايى بخشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
18. سود برنده در بازار دنيا آن كسى است كه دنياى حاضر را به آخرتى كه به دنبال آيد بفروشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
19. دارايى و پسران، زيور زندگى دنيا است و كار شايسته نيز كشت و زراعت آخرت مى باشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
20. دگرگونى هاى دنيا بر حسب اتفاق است و از روى شايستگى و استحقاق نيست ولى احوال آخرت به شايستگى افراد و انسانها بستگى دارد. (غررالحکم ، باب آخرت)
21. دور انديش كسى است كه دنيا از عمل براى آخرت او سرگرمش نكند. (غررالحکم ، باب آخرت)
22. سراى آخرت خانه ماندنى شما است پس آنچه را برايتان ماندنى است براى آنجا تهيّه كنيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
23. همه اندوه و تلاش خود را براى آخرت خود قرار ده. (غررالحکم ، باب آخرت)
24. اندوه خود را براى روز واپسينت قرار ده تا اصلاح شوى. (غررالحکم ، باب آخرت)
25. تلاش خود را براى روز واپسين خود فارغ و مخصوص گردان تا جايگاهت اصلاح شود، و آخرت خود را به دنيا مفروش. (غررالحکم ، باب آخرت)
26. اندوه خود را براى آخرتت و دلتنگى را براى نفس خود قرار ده كه چه بسا غمگينى كه دلتنگى اش او را به شادمانى جاويدان در آورد و چه بسا اندوهگينى كه اميد خود را دريابد. (غررالحکم ، باب آخرت)
27. رو بگردانيد از هر كارى كه بى نياز از آنيد (مانند بسيارى از كارهاى دنيا) و سرگرم كنيد خود را به كار آخرت يعنى بدانچه چاره اى از آن كار نداريد و در آخرت بدان نيازمنديد. (غررالحکم ، باب آخرت)
28. بر حذر باشيد از روزى كه از كردارها و اعمال در آن روز بازجويى و جستجو شود و لرزش زمين در آن بسيار باشد، و كودكان در آن روز پير شوند. (غررالحکم ، باب آخرت)
29. آيا توشه گيرنده اى براى آخرت خود نيست پيش از آنكه كوچ كردنش نزديك شده باشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
30. بى نيازترين مردم در آخرت آن كسى است كه در دنيا از ديگران نيازمندتر و فقيرتر باشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
31. افزونترين انسانها در بهره روز واپسين آن كسى است كه در دنيا بهره اش از ديگران كمتر بوده. (غررالحکم ، باب آخرت)
32. به راستى كه تباه كردن معاد نشانه بدبختى است. (غررالحکم ، باب آخرت)
33. به راستى كه امروز روز عمل و كار است و باز پرسى و حسابى نيست ولى فرداى قيامت روز باز پرسى است و عملى در كار نيست. (غررالحکم ، باب آخرت)
34. به راستى كه هر كار خيرى را از پيش فرستى اندوخته آن براى تو خواهد بود. و آنچه را پس انداز كنى خير آن براى ديگرى خواهد بود. (غررالحکم ، باب آخرت)
35. به راستى كه دنيا با شما به راه و روش مخصوص خود عمل خواهد كرد ولى
شما با آخرت به يك رشته به هم بسته شده ايد.
(غررالحکم ، باب آخرت)
36. به راستى كه در پيش روى تو راهى بس دور و دراز و پر مشقّت است، و چاره اى ندارى از اين كه نيك در طلب بكوشى و به اندازه اى توشه برگيرى كه تو را به منزل برساند. (غررالحکم ، باب آخرت)
37. به راستى كه در پيش رويت گردن هاى است سخت و صعب العبور كه سبكبار در آنجا خوشحالتر است از گرانبار و كند رو در آنجا وضعش رقّت بارتر است از تندرو، و به راستى كه به ناچار (در پايان) بر بهشت فرود آيى يا بر دوزخ. (غررالحکم ، باب آخرت)
38. به راستى كه سرانجام قيامت است و آن براى خردورزان پند دهنده و براى نادانان وسيله عبرت خوبى است و پس از آن فرا رسد آنچه را كه بدان آگاهى داريد از ترس از قيامت و دهشت هاى بيم آور و كر شدن گوشها و در هم فرو رفتن استخوانها و تنگى قبرها و شدّت غم و اندوه. (غررالحکم ، باب آخرت)
39. به راستى كه دنيا و آخرت دو دشمن متفاوت و دو راه جداگانه اند ، كسى
كه دنيا را دوست دارد و بدان عشق ورزد ، آخرت را دشمن مى دارد و بدان عداوت
مى ورزد و اين دو همچون مشرق و مغربند و آدمى همچون كسى كه ميان آن دو راه
مى رود كه هر زمان به يكى نزديك شود از ديگرى دور گردد و از اينها گذشته اين
دو همچو دو «هوو» هستند. (كه به طور معمول با يكديگر در يك جا جمع نشوند)
(غررالحکم ، باب آخرت)
40. اگر به رستگارى و بزرگوارى آخرت ميل و رغبت داريد ، در اين سراى فانى توشه اى براى سراى جاويدان برگيريد. (غررالحکم ، باب آخرت)
41. به راستى كه تو در راهى هستى كه پيشينيان بوده اند ، پس تلاش خود را
در راه آخرت خود قرار ده و به كار دنيا اهميّتى مده.
(غررالحکم ، باب آخرت)
42. به راستى تو براى آخرت آفريده شده اى پس براى آن كار كن. (غررالحکم ، باب آخرت)
43. به راستى تو اگر براى آخرت كار كنى تيرت به نشانه خورده (و در كار خود توفيق يافته اى) (غررالحکم ، باب آخرت)
44. به راستى كه شما به سوى آخرت خواهيد رفت و در پيشگاه خداوند قرار خواهيد گرفت. (غررالحکم ، باب آخرت)
45. بهترين آمادگى ها آن است كه انسان به وسيله آن، معاد خود را اصلاح كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
46. شيرينى آخرت ، درد بدبختى دنيا را از بين مى برد. (غررالحکم ، باب آخرت)
47. سراى جاويدان جايگاه راستگويان و ميهن نيكان و شايستگان است. (غررالحکم ، باب آخرت)
48. آخرت را با ترك دنيا به چنگ آوريد و دنيا را با ترك دين به دست نياوريد. (غررالحکم ، باب آخرت)
49. ياد آخرت دارو و درمان است. (غررالحکم ، باب آخرت)
50. شيوه برگزيدگان و خردمندان رو آوردن به سراى ماندنى و رو گرداندن از دنياى فانى، و شيفتگى و شيدايى به بهشت جاويدان است. (غررالحکم ، باب آخرت)
51. خوشا به حال كسى كه روز واپسين را به ياد آورد و (براى آن) كار نيك انجام دهد. (غررالحکم ، باب آخرت)
52. آرمان جمع كردن ميان دنيا و آخرت از فريبها و نيرنگهاى نفس است. (و جمع ميان دنيا و آخرت ممكن نيست) (غررالحکم ، باب آخرت)
53. كسى كه در طلب آخرت باشد به خواسته خويش مى رسد و از دنيا نيز آنچه
برايش مقدّر گشته به او خواهد رسيد.
(غررالحکم ، باب آخرت)
54. بر تو باد به تلاش و كوشش در راه اصلاح و رو به راه كردن معاد و روز واپسين. (غررالحکم ، باب آخرت)
55. در شگفتم از كسى كه زنده شدن در آخرت را انكار كند در صورتى كه زنده
شدن در دنيا را به چشم خود مى بيند.
(غررالحکم ، باب آخرت)
56. انسان زيرك ، عزم و تصميم خود را در راه اصلاح معاد و تهيّه توشه بسيار براى آن روز بكار مى بندد. (غررالحکم ، باب آخرت)
57. سرانجام آخرت، پايندگى است. (غررالحکم ، باب آخرت)
58. در آخرت حسابرسى است و عملى در كار نيست. (غررالحکم ، باب آخرت)
59. برخى (از اموال خود) را از پيش فرستيد كه به سود شما باشد (و به كارتان آيد) و همه را به جاى نگذاريد كه به زيان شما است. (غررالحکم ، باب آخرت)
60. هر چيزى از (نعمتها و عذاب هاى) آخرت ديدنش بزرگتر از شنيدن آن است (بر عكس دنيا) (غررالحکم ، باب آخرت)
61. از پسران و فرزندان آخرت باشيد و از پسران دنيا نباشيد كه به راستى هر فرزندى در روز قيامت به مادرش بپيوندد. (غررالحکم ، باب آخرت)
62. با بدن و جسم خود در دنيا باش ولى با دل و عمل در آخرت باش (يعنى با اين كه در دنيا هستى همه توجّه و كار تو براى آخرت باشد) (غررالحکم ، باب آخرت)
63. كسى كه براى معاد و روز جزا كار كند به راه درست و پايدار دست يافته است. (غررالحکم ، باب آخرت)
64. كسى كه آخرت خود را آباد كند به آرمانهاى خود رسيده است.(غررالحکم ، باب آخرت)
65. كسى كه بخرد آخرتش را به وسيله دنياى خود، از هر دو سود برده است. (غررالحکم ، باب آخرت)
66. كسى كه بفروشد آخرتش را به دنياى خود، از هر دو زيان كرده است. (غررالحکم ، باب آخرت)
67. كسى كه سراى پايدار خود را آباد كند به راستى خردمند و عاقل است. (غررالحکم ، باب آخرت)
68. كسى كه يقين به آخرت دارد از دنيا روى بگرداند. (غررالحکم ، باب آخرت)
69. كسى كه معاد خود را اصلاح كند به راه درست دست يافته است. (غررالحکم ، باب آخرت)
70. كسى كه يقين به روز جزا دارد بر دنيا حرص نورزد. (غررالحکم ، باب آخرت)
71. آخرت چنان است كه هر چيزش ابدى و جاويدان است. (غررالحکم ، باب آخرت)
72. آخرت را جايگزينى نيست و دنيا بهاى جان نيست. (كه آدمى خود را به دنيا بفروشد) (غررالحکم ، باب آخرت)
73. مؤمن نيست كسى كه در باره اصلاح معاد خود اهتمام نورزد. (و تلاش ننمايد) (غررالحکم ، باب آخرت)
74. كسى كه از نعمتهاى آخرت روى بگرداند به دنياى اندك قانع شود. (غررالحکم ، باب آخرت)
75. چه كسى زيانبارتر از آن كسى است كه آخرت را به دنيا جايگزين كرده. (غررالحکم ، باب آخرت)
76. كسى كه همه اندوه (و فكر) خود را در باره آخرت خويش بكار بندد به خواسته خويش دست يابد. (غررالحکم ، باب آخرت)
77. كسى كه تلاش و كوشش خود را براى سراى پايدار خود به كار گيرد عمل او
پاك و خالص و ترس و واهمه اش بسيار گردد.
(غررالحکم ، باب آخرت)
78. كسى كه يقين به آخرت دارد از دنيا جدا و كنده شود. (غررالحکم ، باب آخرت)
79. كسى كه زياد به ياد آخرت باشد نافرمانى و گناهش اندك شود. (غررالحکم ، باب آخرت)
80. دوست دلسوز تو كسى است كه تو را به سراى جاويدان دعوت كرده و درباره عمل براى آنجا تو را كمك كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
81. كسى كه كار آخرت خود را اصلاح كند خداوند كار دنياى او را رو به راه و اصلاح كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
82. كسى كه همّت و اراده اش آخرت باشد (نه دنيا) به انتهاى خواسته خويش از خير و خوبى رسيده است. (غررالحکم ، باب آخرت)
83. كسى كه براى آخرت كار نكند به آرمان و آرزوى خود نخواهد رسيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
84. تلخى دنيا ، شيرينى آخرت را به دنبال دارد. (غررالحکم ، باب آخرت)
85. هر چه در دنيا افزون گردد در آخرت كاسته شود. (غررالحکم ، باب آخرت)
86. چه زيانكار است كسى كه در آخرت بهره و نصيبى ندارد. (غررالحکم ، باب آخرت)
87. يكسان نيست آن فريب خورده اى كه از دنيا به پست ترين بهره خود رسيده، با آن (شخص سعادتمند) ديگرى كه از آخرت به والاترين همّت (و آرمان) خود دست يافته است. (غررالحکم ، باب آخرت)
88. به آرمان خويش رسيده آن كس كه براى سراى پايدار كار كرده است. (غررالحکم ، باب آخرت)
89. انسان با ايمان اندوهش درباره آخرت خويش و همه تلاش و كوشش در راه بازگشتگاه او است. (غررالحکم ، باب آخرت)
90. آخرت را به دنيا نفروشيد و خانه فانى شدنى را به سراى جاويدان مبادله نكنيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
91. مبادا سرگرم كننده اى تو را از كار و عمل براى آخرت سرگرم سازد كه زمان كوتاه است. (غررالحکم ، باب آخرت)
92. با انجام كارهاى آخرت (و عبادات) در جستجوى دنيا مباش و دنياى حاضر زود گذر را جايگزين آخرت پايدار مكن، كه اين كار شيوه منافقان و خلق و خوى مارقان (و خارج شدگان از دين) است. (غررالحکم ، باب آخرت)
93. دنيا و آخرت در كنار هم جمع نشوند. (غررالحکم ، باب آخرت)
94.(دنياى نابود شدنى و آخرت ماندنى) با هم جمع نشوند. (غررالحکم ، باب آخرت)
95. هيچ كس به خواسته و آرمان خود از آخرت نرسد، مگر به اين كه خواسته خود را از دنيا واگذارد. (غررالحکم ، باب آخرت)
96. شايسته انسان عاقل و خردمند است كه براى آخرت خود چيزى از پيش فرستد،
و سراى ماندنى خود را آباد نمايد.
(غررالحکم ، باب آخرت)
97. مردمان چيزى از دنياى خود را بخاطر اصلاح آخرتشان وا نگذارند جز آنكه
خداى سبحان بهتر از آن را براى آنها جايگزين كند.
(غررالحکم ، باب آخرت)
98. شايسته است براى آن كس كه سراى فانى را بشناسد كه براى سراى پايدار كار كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
99. شايسته است براى آن كس كه يقين به پايدارى آخرت دارد كه براى آن كار كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
100. به راستى كه سرانجام كار پيش روى شما است و به راستى كه قيامت پشت
سر شما است كه شما را به جلو مى راند.
(غررالحکم ، باب آخرت)
101. بر تو باد به آخرت (و عمل براى آنجا) زيرا دنيا زبونانه نزد تو خواهد آمد. (غررالحکم ، باب آخرت)
102. هدف مؤمن اصلاح معاد و روز واپسين است. (غررالحکم ، باب آخرت)
103. كسى كه موفق به پيدا كردن راه راست خود گردد ، براى معاد خويش توشه برگيرد. (غررالحکم ، باب آخرت)
104. كسى كه يقين به معاد دارد توشه بسيار برگيرد. (غررالحکم ، باب آخرت)
105. كسى كه فساد و تباهى او را شاد گرداند ، معاد و روز واپسين او را بدحال كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
106. به راستى شما پاداش داده خواهيد شد بدانچه از پيش فرستاده ايد و در
گرو كارهايى هستيد كه جلوتر انجام داده ايد.
(غررالحکم ، باب آخرت)
107. تلاش و كوشش خود را در راه آماده كردن پاسخ براى روز باز پرسى و حساب قرار ده. (غررالحکم ، باب آخرت)
108. عمل كنيد اكنون كه در دوران زندگى در دنيا هستيد، و نامه هاى اعمال
گشوده و توبه گسترده، آنكه پشت كرده دعوتش به بازگشت كنند و آنكه گنه كرده
اميدوارش كنند، پيش از آنكه عمل خاموش شود و مهلت بريده شود و دوران سر آيد
و باب توبه بسته شود.
(غررالحکم ، باب آخرت)
109. آگاه باشيد كه به راستى فرمان كوچ كردن شما صادر شده و به زاد و توشه راهنمايى شده ايد، از اين دنيا توشه اى برگيريد كه فرداى قيامت خود را بدان حفظ كنيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
110. به راستى كه شما به همت گماردن بدانچه بايد در آخرت همراه شما باشد ، از همه آنچه در دنيا همراه شما است نيازمندتر هستيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
111. به راستى كه شما به آباد كردن سراى ماندنى و پايدار از آباد كردن سراى ناپايدار نيازمندتر هستيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
112. به راستى كه شما براى آخرت آفريده شده ايد نه براى دنيا و براى ماندن خلق شده ايد نه براى فانى شدن. (غررالحکم ، باب آخرت)
113. به راستى كه شما اگر به سوى خدا راغب شديد غنيمت برده و نجات يافته ايد و اگر به دنيا رغبت كرديد زيان كرده و هلاك گشته ايد. (غررالحکم ، باب آخرت)
114. جز اين نيست كه شما براى ماندن آفريده شده ايد نه براى فانى شدن و شما در خانه عاريت و منزلگاهى هستيد كه بايد توشه از آن برگيريد و از آن كوچ كنيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
115. جز اين نيست كه آدمى كيفر شود بدانچه انجام داده و در آيد بر آنچه از پيش تهيه كرده. (غررالحکم ، باب آخرت)
116. جز اين نيست كه بهره هر يك از شما از زمين با اين طول و عرض جز به اندازه قامت او نيست كه در روى خاك بر گونه اش غلطيده باشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
117. سبكبار شويد كه سرانجام كار پيش روى شما است و قيامت از پشت سر ، شما را به پيش مى راند. (غررالحکم ، باب آخرت)
118. جز اين نيست كه دنيا خانه گذر است و آخرت خانه پا برجا ، از اين خانه گذرا براى آن خانه پا برجا توشه برگيريد و پرده هاى خود را نزد كسى كه اسرار درونى شما را مى داند، ندريد. (غررالحکم ، باب آخرت)
119. هر گاه از خانه فانى دنيا روى بگردانى و به خانه ماندنى آخرت شيفته گردى ، بدانكه در اين مسابقه برنده شده اى و در هاى رستگارى بر تو گشوده شده و به فلاح دست يافته اى. (غررالحکم ، باب آخرت)
120. پيشى گيريد قبل آمدن پنهان از نظرى كه چشم به راهش هستيد (يعنى مرگ) (غررالحکم ، باب آخرت)
121. پيشى گيريد پيش از اين كه خداى عزيز قدرتمند شما را برگيرد. (غررالحکم ، باب آخرت)
122. پيشى گيريد قبل از سختى و تنگى راه. (غررالحکم ، باب آخرت)
123. پيشى گيريد قبل از ترسيدن و بيرون رفتن جان. (غررالحکم ، باب آخرت)
124. پيشى گيريد در مهلت باقيمانده و زمان تصميم گيرى و انتظار توبه و بازگشت از گناه. (غررالحکم ، باب آخرت)
125. پيشى گيريد در حالى كه بدنها سالم و زبانها باز، و توبه قابل پذيرش، و عمل ها مورد قبول است. (غررالحکم ، باب آخرت)
126. پيشى گيريد با عمرهاى خويش به عمل هاتان، و بخريد آنچه را از عمرتان
باقى مانده به وسيله آنچه از دست شما مى رود.
(غررالحکم ، باب آخرت)
127. پيشى گيريد به انجام اعمال خود و سبقت گيريد بر مرگهاى خود كه به راستى شما كيفر داده مى شويد به آنچه از پيش انجام داده ايد، و پاداش داده خواهيد شد به آنچه فرستاده ايد، و باز خواست شويد از آنچه به جاى گذارده ايد. (غررالحکم ، باب آخرت)
128. شتاب كن به بهره گرفتن از توانگرى خود پيش از فقر و ندارى و از زندگى خود پيش از رسيدن مرگ. (غررالحکم ، باب آخرت)
129. چه بد انتخابى است عوض گرفتن چيزى را كه فانى شود از آنچه به جاى مى ماند. (غررالحکم ، باب آخرت)
130. بفروشيد آنچه را فانى شود به چيزى كه به جاى مى ماند و عوض بگيريد
نعمتهاى آخرت را از سختى و بيچارگى دنيا.
(غررالحکم ، باب آخرت)
131. توشه برگيريد از روزهاى فانى براى سراى پايدار كه به راستى شما راهنمايى شده ايد بر توشه، و فرمان كوچ كردن در باره شما صادر شده، و به رفتن از اين جهان برانگيخته شده ايد. (غررالحکم ، باب آخرت)
132. آسان شو براى سفر خود و ديده خود را به جرقه برق نجات و رستگارى بدوز
و بار و بنه سفر را محكم بر پشت مركب خود ببند.
(غررالحکم ، باب آخرت)
133. توشه برگيريد از دنيا به چيزى كه فرداى قيامت خود را بدان حفظ كنيد و از سراى فانى براى سراى باقى ساز و برگى تهيه كنيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
134. پاداش آخرت به فراموشى سپارد سختى دنيا را. (غررالحکم ، باب آخرت)
135. بر شخص عاقل لازم و حقّ است كه براى معاد خود كار كند و توشه بسيار برگيرد. (غررالحکم ، باب آخرت)
136. خداى سبحان شما را به سراى ماندنى و قرارگاه ابدى و نعمت، و همسايگى پيامبران و نيكبختان خواند امّا شما نافرمانى كرده و روى گردانديد ولى دنيا شما را به قرارگاه بدبختى و جايگاه فانى و انواع بلا و گرفتارى دعوت كرد و شما اطاعتش كرده و پيشى گرفته و به سويش شتافتيد. (غررالحکم ، باب آخرت)
137. واگذار اندك را براى بسيار و اين جهان تنگ را براى آخرت وسيع و پهناور. (غررالحکم ، باب آخرت)
138. (به دنيا) سرگرم شده كسى كه بهشت و دوزخ را در پيش رو دارد. (غررالحکم ، باب آخرت)
139. خوشا به حال كسى كه به ياد معاد و رستاخيز افتاده و توشه خود را براى آن روز بسيار كرده است. (غررالحکم ، باب آخرت)
140. خوشا به حال كسى كه از عقاب الهى بترسد و براى حساب و باز پرسى كار كند، و با پاكدامنى همراه شود و به كفاف زندگى قناعت كند و از خداى سبحان راضى باشد. (غررالحکم ، باب آخرت)
141. بر تو باد كه به خوبى براى آخرت آماده شده و توشه بسيار برگيرى. (غررالحکم ، باب آخرت)
142. در شگفتم از بى خبرى خردمندان از اين كه براى روز رستاخيز طلب نيكو كنند و خود را آماده نمايند. (غررالحکم ، باب آخرت)
143. در شگفتم از كسى كه پروردگار خود را شناخته چگونه براى سراى ماندنى كوشش نمى كند. (غررالحکم ، باب آخرت)
144. در شگفتم از كسى كه مى داند از دنيا نقل مكان مى كند، چگونه براى آخرت خويش توشه نيكو بر نگيرد. (غررالحکم ، باب آخرت)
145. رسيدن به رستگارى در اين است كه براى سراى ماندنى آخرت كار كنند. (غررالحکم ، باب آخرت)
146. چه كسى مغبون تر و فريب خورده تر است از آنكه سراى باقى را به خانه فانى فروخته است. (غررالحکم ، باب آخرت)
147. بايد ديده بان جمعيت به افراد خود راست گويد و عقل خود را حاضر كند و بايد از فرزندان آخرت باشد، زيرا از آنجا آمده و بدانجا باز خواهد گشت. (غررالحکم ، باب آخرت)
148. آنچه را امروز از پيش فرستى فرداى قيامت بر آن درخواهى آمد ، پس جايى
را براى جاى پاى خويش آماده كن، و (چيزى را) براى روز
(وا نفساى) خود از پيش فرست. (غررالحکم ، باب آخرت)
149. آن كسى كه در سراى جاويدان به آرمان خويش رسيده و مورد غبطه و آرزوى ديگران است، همانند آن مغبونى نيست كه در اثر انتخاب بد و بدبختى خود نعمتهاى ابدى را از دست داده است. (غررالحکم ، باب آخرت)
150. چه بزرگ است ماتم و عزاى دنيا با وجود بزرگى نياز و احتياج در فرداى قيامت. (غررالحکم ، باب آخرت)
151. رغبت نكن در آنچه فانى شود و از دنياى فانى براى جهان پايدار توشه برگير. (غررالحکم ، باب آخرت)
152. رغبت نكن در هر چه فانى مى شود و از بين مى رود، كه همين براى زيان آدمى كافى است. (غررالحکم ، باب آخرت)
153. كسى كه رفعت مقام دنيا و آخرت را خواهد، بايد بلندى و رفعت دنيا را دشمن دارد. (غررالحکم ، باب آخرت)
154. مهلتى، تا تاريكى ها بر طرف گردد، گويا هودج ها رسيد، نزديك است كه شتابنده بپيوندد. (غررالحکم ، باب آخرت)
155. به راستى كه قيامت پرده از چهره برگرفته، و نشانه آن براى آن كس كه فراست دارد آشكار گرديده. (غررالحکم ، باب آخرت)
156. اى مردم تا به كى پند داده مى شويد ولى پند نمى گيريد چه بسا پند دهندگانى شما را پند داده و بيم دهندگانى كه بيمتان داده و باز دارندگانى كه بازتان داشته و عالمانى كه به شما ابلاغ كرده اند و به راه رستگارى پيامبران و رسولان شما را راهنمايى كرده و حجّتها را بر شما اقامه كرده، و راه را بر شما آشكار ساخته اند، پس بيائيد و به عمل مبادرت كرده و فرصتها را مغتنم شماريد كه به راستى امروز روز عمل است و حسابى در كار نيست، ولى فردا روز حساب است و عملى در كار نيست، و به زودى مى دانند آنها كه ستم كرده اند كه به چه جاى بازگشتى بازگشت مى كنند. (غررالحکم ، باب آخرت)
157. كسى كه براى رسيدن به آخرت حرص ورزد مالك آن گردد (و بدان برسد) (غررالحکم ، باب آخرت)